home
Franciszek i wiatr dzisiaj. Glosa odautorska.

Jedenaście utworów tworzy całość, będącą poetycką opowieścią o człowieku Franciszku, świętym z Asyżu. Nie jest to hagiograficzny żywot (vita, legenda), zwierciadło (speculum), zbiór kwiatków (flores), czy też scenariusz religijnego dramatu. W swojej konwencji nawiązuje jednak do tradycji misteriów wyrosłych w kręgu średniowiecznej laudy, której jednym z prekursorów był zresztą sam Franciszek, autor m.in. sławetnej laudy Pochwała stworzeń. Autorski zamiar nie ogranicza się jednak do wspomnienia z przeszłości, ale - wykorzystując to wspomnienie, historię konkretnego człowieka z krwi i kości - otwiera się na tematy nurtujące człowieka również dziś (pytanie o sens życia, słowa, pamięci, o mądrość, wiarę, przyjaźń, miłość, śmierć).

Poszczególne części opowieści nawiązują do konkretnych zdarzeń, zachowań, słów zaistniałych w życiu człowieka, o którym świadectwo zostawili jego biografowie oraz on sam w swoich pismach. Do tych świadectw nawiązują teksty prezentowanej opowieści. Można w niej zidentyfikować charakterystyczne sformułowania Franciszka i jego ulubione zabiegi retoryczne, jak chociażby powtarzany z uporem spójnik i, używany również na początku zdania, czy też dla połączenia dwóch współgrających ze sobą wyrazów.

A dlaczego "Wiał wiatr"? Wiatr jest symbolem życia, stwórczego tchnienia, ożywczego oddechu, zapładniającej i odradzającej mocy, obecności i działania Ducha Bożego - jak w życiu świętego, o którym rzecz opowiada.